گيوم، برخلاف معاصرانش دريافت كه علت اصلي شكست جنگ صليبي در خود غرب و ناشي از بيعلاقگي رهبران مسيحي و سودجويي بازرگانان است كه ميخواستند براي كارگزاران سلطان مصر خوراك، اسلحه و هرگونه ملزومات فراهم سازند. او از محصولات بومي سرزمينهاي زيردست سلطان و كالاهايي كه از اروپا و هند بدانجا صادر ميشد، بهتفصيل بحث ميكند. براي متوقف كردن هر گونه معامله با مصر، بايد يك ناوگان بينالمللي در درياي مديترانه نگهباني ميكرد؛ اين فكر در آثار ديگران هم ديده ميشود، از قبيل ژاك دو ماله و مارينو سانودو، ولي مارينو نميفهميد كه بستن بندر اسكندريه همهٴ تجارت با مصر را نميبست و از تجارت هند خبر نداشت.1
بايد از رفتن همهٴ زايران به بيتالمقدس جلوگيري كرد، زيرا سلطان پول بيشتري از آنان به دست آورده تا از ماليات. در وهلهٴ سوم لازم است قسطنطنيه تسخير شود و يونانيان در زير سلطهٴ كليساي لاتيني قرار گيرند. گيوم دلايل زيادي براي اين كار ذكر ميكند: 1) براي پيش بردن جنگ از راه آسياي صغير و سوريه؛ و از آنجا ميتوان به مسلمانان مصر هم حمله كرد؛ 2) براي به دست آوردن پايگاهي مطمئن و استفاده از آن در عمليات برضد سوريه و مصر؛ 3) بنابراين صليبيان ميتوانند از راه خشكي، از مجارستان و در مسير رود دانوب به بيتالمقدس برسند؛ 4) به دست آوردن تسلط بر تركاني كه در نزديكي قسطنطنيه زندگي ميكنند؛ 5) يونانيان هميشه بر ضد مسيحيان غرب بودهاند، از اينرو بايد مطيعشان كرد؛ 6) يونانيان موجب نفاق شدهاند، بنابراين بايد تنبيه شوند؛ 7) يونانيان آنقدر با سلطان مصر دوستاند كه در زمان قحطي برايش خواربار و پسران و دختران جواني بهعنوان غلام و كنيز فرستادند. اين بخش مربوط به قسطنطنيه جالبترين قسمت كتاب اوست و بيشتر آن را در بر ميگيرد؛ او نخستين كسي است كه اين فكر را در حد زيادي توسعه داد.
نه تنها بايد به يونانيان تاخت، بلكه بايد خان خزر2 را هم از كمك كردن به سلطان مصر بازداشت و بايد با ايلخان مغول ايران پيمان اتحاد بست. اين فكر عقد اتحاد ميان مسيحيان و مغولان ايران در همهٴ آثار مربوط به جنگهاي صليبي، از جمله در كتاب هايتون ارمني ديده ميشود. گيوم گزارش مساعدي از دربار ايلخان و همچنين دربار ازبك (خان قيزيل اردو 1312 ـ 1340) ميدهد، كه هرچند درست نيست، ولي موجب تأسيس سراسقفي تازه در ايران و پيدايش اسقفنشينهاي مهمي در قلمرو قيزيل اردو در كافا و سراي ميگردد.
بايد ناوگاني هم در درياي عربستان مستقر ميشد تا در راههاي آبي خليج عدن و خليج فارس